Maar er komt  redding door de zusters in het klooster. Deze gaan door het dorp voor de wijkverpleging en in het klooster wordt een klein ziekenhuisje opgezet. Ze beginnen ook een kleuterschool, de bewaarschool, waar de moeders met een gerust hart  de kleintjes achter kunnen laten als ze mee moeten helpen op het land en in de tuin.  De wijkzusters verzorgen en verplegen de zieken in het dorp. Voor de mensen die zo ziek zijn dat ze niet meer thuis te verplegen zijn is er plaats in het klooster. 

Het waren de voorlopers van de huidige, wijkverpleging, het basisonderwijs en het verzorgings-, verpleegziekenhuis. De zusters werden opgevolgd door verpleegsters en verzorgers en het klooster, het huis van de zusters, werd het streekmuseum.

Onrustige spoken, ruige mammoeten en reuze dino's in het gebouw waarin de schat gezocht moet worden. Best eng, maar de slimme speurders gaan toch dapper op zoek naar de schat.

Maar, je hoeft maar uit raam van het museum te kijken om het te zien, er wordt gesloopt rond het museum en daardoor zijn de geesten van de vroegere zuster onrustig geworden. Het spookt een beetje in het museum! Je ziet de kinderen bij deze woorden van pater Gerardus een beetje huiveren. Maar. zo heeft de pater gehoord, iemand heeft geluiden gehoord over een schat, maar niet waar die schat ligt. Er zijn wel wat vage aanwijzingen, maar de kinderen moeten maar proberen om zoekend in het museum, met deze aanwijzingen de schat te vinden.

Ik zou, toen ik nog een kind was, meteen de uitgang zijn gaan zoeken en naar huis gerend zijn, maar kinderen zijn tegenwoordig dapperder en gaan, op zoek naar het geheim. Pater Gerardus heeft gezegd dat vader, moeder, opa of oma mogen helpen, maar daar heb ik weinig van gezien. Enthousiast zoeken de kinderen niet bang van de mammoeten en de reusachtige dino's in het museum, en "verhoren" de medewerkers die de getuige zijn geweest van het gespook. Als ervaren rechercheurs passen ze de stukjes van de puzzel in elkaar en komen zo, stapje voor stapje, steeds dichter de schat. De ouders en grootouders hebben de grootste moeite om de de jonge speurders bij te houden. Het is als Baantjer, maar dan juist omgekeerd. Hier geen slimme, oude Baantjers, een een jonge Vledder die het altijd net bij het verkeerde eind heeft, maar slimme Vledders en Baantjers die het eigenlijk niet bij kunnen houden. 

De hoofdprijs voor de speurders is een echt certificaat en een schat. En, zoals het hoort, is er uiteindelijk een happy end. Iedereen verlaat stralend het museum. De kinderen stralend van het vernuft dat ze in zichzelf ontdekt hebben, de ouders stralend van trots op hun nageslacht.

Als de zusters, bij volle maan, eens naar buiten kijken, naar het nieuwe, nog grotere verpleeghuis en de zorgzone er omheen, dan kunnen ook zij trots zijn. De basis ervoor werd gelegd door de zustertjes die 75 jaar gelden naar Beneden Leeuwen kwamen om de overgrootvaders en moeders van de kinderen te helpen. Het zal ze ook goed doen dat het streekmuseum, geholpen door pater Gerardus en zuster Caterina,  dit op een speelse wijze aan de jongste generatie overgedragen heeft en dit in de toekomst met een opgeknapte en uitgebreide huisvesting kan blijven doen.

  MaasWaalWeb,  19 oktober 2008