De huur opgezegd en niet weten waar je heen kunt. Een afschuwelijk schrikbeeld. Waar moet de redding vandaan komen? Streekhistorisch museum Tweestromenland hing het boven het hoofd. Maar er is redding. Een rijke oom heeft het pand gekocht en de arme bewoner kan blijven zitten. Een "happy end"?

De niet zo rijke "oom" West Maas en Waal heeft Euro 425.000,-- uit de bijna lege portemonnee gevist om uit huis zetting af te wenden en hier komt nog een paar ton bij voor onvermijdelijke aanpassingen en achterstallig onderhoud. De Maas en Waalse familieleden, de "ooms" Druten, Beuningen en Wijchen zullen toch echt bij moeten springen. 

Niet helemaal want de rijke oom, de gemeente West Maas en Waal, blijkt zelf ook moeite te hebben de eindjes aan elkaar te knopen. Dus kreeg het streekmuseum te horen dat de handjes uit de mouwen moeten om te helpen het huishoudboekje op orde te krijgen. Hoe vaak zou dit in het vroegere, arme Maas en Waal niet zo gegaan zijn? Deze redding past in een toepasselijk historisch decor en zo hoort het ook voor een museum.

Opluchting

De opluchting is er niet niet minder om. De publieke tribune van de raadszaal zat vol met vrijwilligers, de "kindertjes,"  belangstellenden "de buurt" en sympathisanten, "de vrienden en de kennissen". 
Het duurde even voordat ze door hadden dat met de tik van de hamer van de voorzitter het besluit bezegeld was en de redding een feit. Maar toen dat doordrong was er een spontaan applaus en daarvan werd de raad., de "oom" weer beduusd van. Zo gaat dat in Maas en Waal. Helpen doe je gewoon. Daar maak je geen woorden aan vuil. Daar past geen vertoon of  applaus bij. Hoe verdiend het ook is.

Tijdens Open monumentendag 2001 brachten vrijwilligers van het streekmuseum "een huiskamer uit 1938." Jan van den Hurk legt uit hoe moeilijk het was om in de crisistijd de eindjes aan elkaar te knopen. Voor het streekmuseum is het ook in 2007 nog bijna onmogelijk de eindjes aan elkaar geknoopt te krijgen. Maar de dreigende uithuiszetting is gelukkig afgewend. Wel opluchting, maar nog geen  "happy end." 

Hoe is het zover gekomen?

Maar hoe is het zover gekomen. Dit vroeg de raad zich ook af. Huisbaas SIVOZ, de stichting die de verpleeg- en verzorgingshuizen in Beneden Leeuwen en Wamel beheert had meer dan een jaar geleden de huur al opgezegd omdat ze duidelijkheid wilde. Waarom moest het dan zo lang duren voor dat er een oplossing komt vroegen verschillende fracties in de Raad zich af. Wethouder van Swam kon het wel uitleggen. In dat jaar moest de gemeente er eerst nog eens een nachtje over slapen en vervolgens eens goed in de portemonnee kijken of er wel genoeg in zat. Dat kost wat tijd. SIVOZ bleek het niet echt in zijn eentje voor het zeggen te hebben. Dus moest er overlegd worden, een rapport geschreven en nog weer eens overlegd en dan is een jaar toch weer zo voorbij. Zo gaat dat.

Hoe verder

Maar goed, het gebouw komt nu in handen van de "oom" West Maas en Waal. Die zal nu samen met Tweestromenland aan de slag gaan om het gebouw aan de eisen te laten voldoen, achterstallig onderhoud in te lopen en nog een paar andere kleinigheidjes. Al met al ben je dan al snel en paar ton extra kwijt en met een bijna lege portemonnee is dat best veel. 
Dus wordt Tweestromenland bij monde van Wethouder van Swam aangezegd de rest van de familie op te zoeken en eens met de pet rond te gaan bij de "ooms" Druten, Beuningen, Heumen en Wijchen.  We praten tenslotte over een Maas en Waals streekmuseum en daar mag de hele familie zich best verantwoordelijk voor voelen.

Met de pet rond langs de familie. 
Het gaat tenslotte voor alle Maas en Walers om "ons" museum.  

De raad

Burgemeester Steenkamp, en hij niet alleen, was verbaasd over de eensgezindheid van de raad. René Cuijsen wist het op zijn typische manier treffend onder woorden te brengen: "We hebben in 2004 gezegd dat we het streekmuseum willen houden en dan moet je dat ook waar maken. Daar hoef je verder niet over te praten." 

Nu komt eensgezindheid wel vaker voor in de West Maas en Waalse raad, maar dan vindt men het toch vaak nodig het op smaak te brengen met een papje van zuur commentaar en pinnige opmerkingen. Maar nu niet. De kletstantes hadden vrijaf en "oom" regelde wat er moest gebeuren. Het was, heel Maas en Waals,  als bij een dreigende dijkdoorbraak. Dan praat je niet, dan zorg je dat de zandzakken stevig op hun plaats komen. Met z'n allen.

Historisch

Wie Jos Kruisbergen ingehuurd had weet ik niet, maar hij was op zijn plaats. Hier werd geschiedenis gemaakt en dat hoort vastgelegd te worden. De raad heeft eens laten zien wat ze kan als het echt moet. Dat kan West Maas en Waal nog vaker van pas komen.

MaasWaalWeb, 8 februari 2007