MaasWaalWeb - Webkrant voor het Land van Maas en Waal

Voorzitter Arnold de Kock weet hoe het hoort. Bij de opening was namens de Provincie Gelderland gedeputeerde Annelies van der Kolk en waren er de burgemeesters van Druten, Wijchen en West Maas en Waal, de wethouder van Beuningen, vertegenwoordigers van belangrijke sponsors zoals o.a. woningstichting De Kernen en Machinefabriek van Wamel, vertegenwoordigers van de stichting Gelders Erfgoed en van nog veel en veel meer organisaties die hun steen of steentje voor het vernieuwde museum bijgedragen hebben. Prima, prima. Voor hun waren de stoelen op de eerste rijen, want zo doe je dat in Maas en Waal. De beste kamer en de mooiste stoelen zijn voor de gasten.

De vlaggen van Steekmuseum en partners wapperen in de wind.

Maar De Kock moest toch even kwijt dat op de staanplaatsen achter in de zaal de mensen stonden die de grootste bijdrage geleverd hadden aan de verbouwing: de ruim 100 vrijwilligers van het streekmuseum. Zij besteedden aan het verhuizen van de museumcollectie naar een tijdelijk onderkomen en het weer terugzetten van de collectie na de verbouwing en allerlei andere klussen en hand en spandiensten ruim 5000 uren. Gemiddeld 50 uren per vrijwilliger! Voor sommigen werden het een paar honderd uren, voor anderen wat minder. Vrijwilligers werk, helemaal gratis. Wat zou het gekost hebben als hiervoor werkkrachten ingehuurd hadden moeten worden? Goed dat ze niet vergeten werden door de voorzitter en goed dat ze een warm applaus kregen. Ook en vooral van de genodigden op de eerste rijen.

Een bomvolle aula bij de opening. Volgens Maas en Waalse traditie op de mooiste plaatsen en beste stoelen de gaste. Achterin vooral de vrijwilligers van het streekmuseum de harde werkers die dag in, dag uit een onmisbare bijdragen leveren aan het museum. In Maas en Waalse traditie dringen ze zich niet op. Niet "extrant", wel onmisbaar.

Het achteraan staan heeft ook een sociaal-cultureel aspect. Maas en Walers plaatsen zichzelf niet op de voorgrond. Ze zijn niet "extrant" zoals ze het zelf noemen. Maas en Walers zijn vooral werkers. Harde werkers.
Het zal waarschijnlijk niet zo bedoeld zijn, maar het werd bewezen door het promotiefilmpje van het museum. Harde werkers die in weer en ontij de dijken bewaken, met grote en schoppen en sterke ge kromde ruggen de zandzakken vullen om dijkdoorbraken te voorkomen. Die in de gloeiende hitte het hooi binnenhalen, die met schop en kruiwagen de rivieren kanaliseren, de komgronden veranderen in vruchtbare weiden en akkers, klompen, manden en manden hoepels maken en onder onerbarmelijke omstandigheden stenen maken van de Maas en Waalse klei. Daar laat je je niet op voorstaan. Dat doe je gewoon. Voor de vrijwilligers van het streekmuseum is het niet anders

De uit breiding en vernieuwing van het museum was een megaklus. Het gebouw, een vroeger nonnenklooster, zag er nog uit als een klooster. Verder was het een probleem dat men geen goede ontvangstruimte voor gasten had. Arnold de Kock: "We doen veel voor scholen uit de wijde omgeving, maar eigenlijk konden we schoolklassen niet goed ontvangen. Hetzelfde gold voor de rol die we spelen voor recreatie en toerisme in de streek. In reisarrangementen voor de streek neemt men graag het museum op, maar telkens als een touringcar de deur verscheen sloeg de vrijwilligers de schrik in de benen. Waar laten we ze?"
Besloten werd om uitbreiding, achterstallig onderhoud en vernieuwing in een klap aan te pakken. Een klus die uiteindelijk inclusief voorbereiding vijf jaar en Euro 850.000,-- gekost heeft.

Mark Wingens, directeur Gelders Erfgoed

Lovende woorden zijn er van Mark Wingens van Gelders Erfgoed. Wingens merkt op, dat terwijl gemiddeld een museum in Gelderland 54 vrijwilligers heeft, museum Twee Stromenland hier ruim bovenuit steekt. Bovendien blijven de vrijwilligers langer actief en steken ze er meer tijd in. Dan kun je wat bereiken. Verder roemt hij de regionaliteit van het museum. Wingens: "Het museum wordt door vier omringende gemeenten gesteund. Dit lijkt gewoon, maar is het niet. Feitelijk zien we dat bijna nergens, terwijl het overal zo zou moeten zijn."

Burgemeester Steenkamp gaat in zijn toespraak nog even terug naar de aanloop tot de verbouwing. Nadat de zorggroep de huur opzegde bleef er eigenlijk maar een oplossing over: aankoop van het museum. Maar eigenlijk ging deze de financiële draagkracht van de gemeente te boven. Toch werd het aangekocht, met unanieme steun van de Gemeenteraad. Een bewijs dat het museum gedragen wordt door heel West Maas en Waal.

Gelders gedeputeerde Annelies van der Kolk prees de ambitie waarmee De Kock en zijn team de klus aangepakt hebben. Mevrouw van der Kolk: "Voor een museum zijn twee zaken van essentieel belang. De museale kwaliteit moet doorlopend verbeterd worden. Er is veel aanbod en als het de kwaliteit achter blijft gaan de bezoekers naar musea die wel bieden wat ze verwachten. Het andere is het vergroten van het publieksbereik. Zorg dat je ook mensen van buiten de steek naar het museum trekt. Uit Nijmegen, uit Den Bosch, uit Arnhem, uit heel Nederland. Als je werkt aan kwaliteit, aan innovatie en doelgericht op zoek gaat naar bezoekers kan dat. Jullie doen dat.

Met deze vernieuwing heb je een belangrijke kwaliteitsslag gemaakt. Je straalt professionaliteit uit, je werkt innovatief, zij refereerde hierbij o.a. aan de Kruijswijk Jansen Prijs die het museum onlangs gewonnen heeft, en met jullie aandacht voor recreatie en toerisme werk je aan een groter publieksbereik. Niets dan lof."

Hierna was de openingshandeling die bestond uit het hijsen van de vlaggen van de partners waarmee het museum nauw samenwerkt en werden de gasten rondgeleid door het prachtige museum.
Museum Tweestromenland, West Maas en Waal en Gelderland kunnen trots zijn.