Wat hebben de oudste en jongste gebruikers van de Rosmolen in Beneden Leeuwen gemeenschappelijk? Of om het wat gemakkelijker te maken: het Seniorenorkest en Peuterspeelzaal?

Seniorenorkest

Het Seniorenorkest Maas en Waal is een orkest met een gemiddelde leeftijd van rond de zeventig jaar. Gedreven muzikanten, in tientallen jaren gepokt en gemazzeld in de harmonie en fanfareorkesten doen ze het nu een beetje rustiger aan in het seniorenorkest. (Alhoewel: ik ken er nog verscheidene die actief zijn in meerdere orkesten.) Maandagmiddag repeteren en bijna wekelijks een uitvoering. Vaak in verpleeg en verzorgingshuizen, maar ook bij allerlei andere gelegenheden, als het maar niet al te laat in de avond wordt. De kroon op een muziekcarrière die vaak al in de lagere schooljaren of vlak er na begon.

Seniorenorkest: een levenlang gedreven muzikant en 
nog steeds een mooie hobby

Peuterspeelzaal

De peuters gaan naar de speelzaal om leuk met elkaar te spelen om hun moeders de gelegenheid te geven te werken, boodschappen te doen of even wat anders om zich heen te hebben dan een drukke, eeuwig vragende peuter. Maar wat brengt orkest en peuter nu bij elkaar?

Uit eerste ergernis groeit mooie traditie

Maar wat de oude muzikanten en de peuters bijeenbrengt is hun liefde voor de muziek. Niet dat het zo begonnen is. Op klarinet, saxofoon of hoorn zit geen volumeknop waarmee je het geluid hard of zacht kunt zetten. Tot elkaar veroordeeld onder het dak van de Rosmolen was het op de repetitiemiddag dus extra lawaaiig in de peuterspeelzaal en een leidster ging eens vragen of het niet wat zachter kon. Dat lag dus moeilijk, maar om wat begrip te kweken werd de peuterspeelzaal uitgenodigd om eens te komen kijken. 
Het begin van een jaarlijkse traditie.

Peutertjes maken kennis met de "luidruchtige" 
muzikanten van het seniorenorkest.
Niks luidruchtig, maar lekker dansen op de vlotte wijsjes.

Grijze, kalende koppen en kleurig kleutervolkje

Een groter contrast is bijna niet denkbaar. Keurige, grijze, kalende senioren en de het drukke, kleurig geklede peutervolkje. 
In het begin is het voor beiden nog een beetje wennen. Muziek vraagt concentratie en dat is aan de gezichten van de muzikanten te zien. 
Voor menig peutertje hebben de gespannen gezichten van de muzikanten nog het meest weg van een "opa is boos gezicht" en met een grote boog lopen ze er om heen. Maar het ijs wordt al een beetje gebroken als het "Altijd is Kortjakje ziek" ingezet wordt. Dit is bekend en roept wat minder het beeld op van geprikkelde opa's.

Eén keer per jaar kinderliedjes: dat vraagt veel van je 
concentratievermogen in een rumoerige kleuterspeelzaal.

Contrastrijk en toch ook veel gemeen

De dirigent zingt mee om de spanning weg te nemen en zaal en orkest te ontdooien

De stemming wordt nog beter als een vrolijke mars ingezet wordt en de eerste jeugdige dametjes spontaan op de muziek beginnen te dansen, beide partijen wat minder gespannen worden, en de stemming er in komt. De speelzaalleidsters ontfermen zich over de jongste en meer verlegen peutertje. en bij het orkest zorgt dat de dirigent dat de spanning wat minder wordt en de klank kindvriendelijker.  En het lukt allemaal. Iedereen ontdooit, van het orkestlid waarvoor deze drukte  niet zo hoognodig hoeft tot het kleinste verlegen peutertje dat eigenlijk het liefst naar mama wil. Er mag dan een groot contrast zijn tussen beide partijen er zijn ook veel overeenkomsten.

Gezellige volle zaal

In de zaal de is het gezellig druk. De moeders en de opa's en oma's genieten nog meer dan de kinderen. Geen jengelende of zeurende kinderen is op zich al een feestje en gezellig er even tussen uit ook mooi meegenomen. Klassieke rolpatronen blijken overigens moeilijk te doorbreken, want de moeders zien blijkbaar meer kans om even een paar uurtjes vrij te maken voor deze happening dan de vaders die zich blijkbaar meer geroepen voelen door de plichten van het werk.

Geen jengelende of zeurende kinderen is op zich al een feestje en gezellig er even tussen uit ook mooi meegenomen. De moeders genieten ervan.
Alleen de jonge man in het midden kijkt argwanend in de lens.  

Leergierige peuters vinden weg naar hulpvaardige ouderen

De volgende fase is dat het leergierige jeugdige volkje toenadering zoekt tot de muzikanten. Hoe klein ze ook zijn, ze weten dat mooie klanken ontlokken aan fluit of gitaar moeilijk is en dus wordt contact gezocht met de deskundigen. 
Goed kijken hoe ze het doen en het dan zelf eens proberen. Niet dat het meteen lukt. Dat heb je al wel geleerd als je een of twee jaar bent, maar je weet ook dat als je het maar blijft proberen ooit gaat lukken. 
Het orkest vindt het mooi. Zoveel oprechte belangstelling zien ze niet elke dag.

Goed kijken en dan nadoen.
Maar eh..., jonge man: 
gitaar spelen is toch echt iets anders dan trompet.
Maakt niet! 
Met zoveel ambitie sta je voor je het weet in de Idols finale.

Een aardig feestje voor jong en oud

Om het feestje compleet te maken is er in de pauze koffie en koekje voor de ouderen en ranja en een spekkie voor de jeugd en daarna, nog steeds een beetje onwennig, weer een kinderliedje van het orkest. 
De dansjes van de kinderen worden steeds artistieker. Men begint nu echt op gang te komen. Totdat de eerste vermoeide gezichtjes er aan toe zijn om zich terug te trekken in een stil hoekje of troost te zoeken bij de lievelingsknuffel. Het is mooi geweest. Peuter zijn vreet energie!

De mijnheer is zo groot en zijn tuba ook al.
Maar de interesse en verbazing niet minder.
Senioren en peuters zorgen voor een onvergetelijke middag.

Een hobby voor het leven

In zijn openingswoordje noemt Seniorenorkest voorzitter Rien van Rossum de kenmerken het typische lid van het van het Seniorenorkest.  In het algemeen iemand die het op jonge leeftijd aardig leek om een muziekinstrument te kunnen te bespelen, zich niet realiserend hiermee een hobby voor hun leven te kiezen. Vijftig, zestig, en zelfs zeventigjarige jubilea zijn bij muziekverenigingen niet ongebruikelijk. Ook dit orkest straalt het genoegen uit dat men nog steeds heeft in het met elkaar maken van muziek.

Maar ook onder de peuters is er enthousiasme. Veel peuters worden gegrepen door ritme en klank en klappen en dansen automatisch mee. Dit zit blijkbaar in onze genen. Zelfs onder deze twee en driejarigen zijn al de potentiële Idols finalisten, K-3 opvolgers musicalsterren te herkennen.

Dit maakt het des te onbegrijpelijker dat muziekgezelschappen moeite hebben om voldoende jonge aanhang te rekruteren. "Een hobby voor het leven" zoals van Rossum het noemde begint al op je tweede en niet op je tiende. Misschien is het seniorenorkest wel revolutionair door de doelgroep al op een zo jonge leeftijd met muziek maken in contact te brengen. Het geeft het goedmakertje waaruit de traditie ontstond een speciaal reliëf.

Album Senioren-Peuterconcert 1
Album Senioren-Peuterconcert 2

Website Seniorenorkest Maas en Waal

MaasWaalWeb, 19 februari 2008