|
Vrienden
van Elisabeth Een gouden idee. Een tuintje dat herinneringen oproept aan het "moestuintje" van vroeger, waarin je zelf spinazie, sla ,erwten en bonen kweekte voor "eigen gemak". De Vrienden van Elisabeth kwamen op het idee, de gemeente had nog een paar centen liggen voor bevordering van leefbaarheid en kende een subsidie toe en "De Vrienden" gingen aan de slag. De eerste resultaten zijn er nu.
Wat is eer mooier en lekkerder dan aardbeien uit eigen tuin? Op het terras aan de noordzijde van de Elsenburcht, waar het tuintje aangelegd is, staan nu twee mooie bomen, voederhuisjes en een vogelvoederplateau. Rond de Kerst zorgden mooie lichtjes in de bomen voor een echte kerstsfeer. Vogeltjes pikken vrolijk de zaadjes uit de vetbollen. De bewoners van de appartementen kunnen in deze koude, gure tijd, vanachter het raam genieten van het sfeervolle hoekje. Als het weer in de lente verbetert zal dit een druk bezochte plek worden. Er wordt naar uitgekeken. Het is bovendien een schaduwrijke plek waar bewoners, familie en vrijwilligers elkaar kunnen ontmoeten. Een uitnodigend wandelingetje naar het tuinproject: een uitstekend idee! Vrijwilligers met kennis van zaken, zijn speciaal aangetrokken voor het onderhoud van het tuintje. Zij gaan straks samen met de bewoners tuinieren in de bloemen- en kruidenbakken.
Bloemen en kruidenbak Een simpel idee, met een geweldige waarde voor de bewoners van het verpleeg- en verzorgingshuis. Het helpt de tijd van vroeger opnieuw te beleven. Wat men een uur gelden gedaan heeft is sneller weg dan dan de herinneringen aan de eerste liefde en het tuintje waar men met zoveel toewijding en liefde in werkte. Het geploeter in het tuintje, vaal al voor men na het werk ging, het zware omspitten van de grond en het met de gieter zorgen dat bij felle zon de plaatjes niet verdroogden. Maar ook de trots als moeder de vrouw de erwtjes bewaarde voor zondag, want er was niets zo lekker als groente uit de eigen tuin. De centjes die men uitspaarde bij de groenteboer waren erg welkom, maar niets ging er boven de trots als iedereen zat te genieten van groente uit eigen tuin.. Straks zal er ongetwijfeld over gepraat worden, als men een rondje maakt door de tuin en even uit kan rusten bij het moestuintje. De herinneringen zullen vanzelf terugkomen. Over de spinazie die er gisteren nog prachtig bijstond en er na een zonnige dag uitschoot en niet meer te eten was. Weg spinazie. De heerlijke aardbeien, die nog voor ze echt rijp waren al door de slakken opgegeten werden en bonen die heerlijk waren zolang ze niet plotseling te dik en te taai werden. Een mooie tuin met lekkere groente vroeg (en vraagt) veel zorg. Herinnering, goede en slechte, zullen spontaan opwellen> Gelukkig is het met herinneringen als met wijn: hoe ouder, hoe beter. Het moestuintje is een mooi initiatief. Leefbaarheid is een ambtelijke term die men in de tijd van het "moestuintje" voor het "eigen eigen" gerief nog niet kende. Als men 's avonds, na het weg schoffelen van het laatste onkruid nog even leunend op de schoffel bij het licht van de ondergaande zon zag dat het er "goed goed bij lag": dan was geluk heel gewoon. Dat zal het ook rond dit moestuintje zijn. MaasWaalWeb, 3 januari 2012
|
