MaasWaalWeb - Webkrant voor het Land van Maas en Waal

Op de veteranendag in West Maas en Waal waren dit jaar nog geen 10 bezoekers. Toch mag je hier volgens Ben van Teeffelen, voorzitter van Veteranen West Maas en Waal, niet concluderen dat er geen behoefte meer is.

Eerst wat het bezoek betreft. De bijeenkomst in West Maas en Waal valt samen met de landelijke Veteranendag. Hierdoor mist men nogal wat veteranen omdat vooral de jongere veteranen, de generatie die deelnam aan de missies in Joegoslavië, Cambodja en Afghanistan een zekere voorkeur hebben voor Den Haag omdat ze daar een grotere kans hebben oud-strijdmakkers te ontmoeten.

Ben van Teeffelen, voorzitter Veteranen
West Maas en Waal

Burgemeester Thomas Steenkamp van West Maas en Waal kan zich goed inleven in de veteranen. Ver weg van je familie vrienden, verloofde of vriendin, in een ver en gevaarlijk land. Niet omdat je het avontuur zocht, maar omdat het vaderland een beroep op je deed. Nu zouden veel jongeren er veel moeite mee hebben, vlak na de Tweede Wereldoorlog, toen iedereen aan den lijve ervaren had wat het is je vrijheid te verliezen, lag dat anders.

Bovendien: in die tijd werd Indonesië toch nog een beetje beschouwd als een onderdeel van het vaderland. De indruk die dienen in het verre Indonesië maakt merkt Steenkamp ook in zijn in eigen familie. Schoonvader diende in Indonesië en komt regelmatig terug op zijn Indische ervaringen. Zelfs meer dan vroeger. Alsof bepaalde ervaringen te lang weggestopt geweest zijn en nu toch weer naar boven komen.

Burgemeester Steenkamp benadrukte ook de andere betekenis van Veteranendag. Deze mensen hebben met gevaar voor eigen leven zich in dienst van het land gesteld. Niet altijd vrijwillig, maar wel met plichtsbesef, loyaliteit en solidariteit. Dit mag nooit vergeten worden. De gemeenschap zal ze altijd dankbaar moeten blijven.

Burgemeester Thomas steenkamp van West Maas en Waal: "nooit mag vergten worden wat de veteranen, vaak met gevaar voor het eigen leven voor het vaderland gedaan hebben."

De veteranen van de politionele acties in het voormalige Nederlands Indië (het tegenwoordige Indonesië) vormen in West Maas en Waal nog steeds ruimschoots de meerderheid van de veteranen. Deze veteranen zijn nu bijna allemaal boven de tachtig. De categorie begint door sterfte en lichamelijke kwalen steeds meer uit te dunnen. Bij het afscheid horen we vaak: "hopelijk zien we elkaar volgend jaar weer."

Maar concludeer hieruit niet dat een veteranendag geen zin meer heeft. De ervaring als jonge plattelander die in dienst van het vaderland huis en haard moest verlaten om in een ver een onbekend land de belangen van het vaderland te verdedigen heeft bij iedereen een onuitwisbare indruk achtergelaten. In veel opzichten is deze indruk nog steeds even intensief als ruim 60 jaar geleden. Tel hierbij dat je bepaalde gebeurtenissen nog steeds opnieuw beleefd en je begrijp waarom men behoefte heeft om er over te praten. Het aardige van een veteranenbijeenkomst is ook dat je door lotgenoten beter begrepen wordt. Zij hebben veelal soortgelijke ervaringen meegemaakt en kunnen zich beter inleven dan je eigen kinderen en kleinkinderen die alleen het veilige Nederland kennen.

Veteranen West Maas en Waal. Velen hebben in voormalig Nederlans Indië, het tegenwoordige Indonesië gediend. Hun leeftijd is nu boven de tachtig. Rechts een veteraan, die begin zestiger jaren de belangen van Nederland in Nieuw Guinea verdedigde. Een vergeefse strijd om dat de Verenigde Staten om politieke redenen Indonesië steunden.

Overigens, en dit verklaard ook waarom er maar een gedeelte van veteranen op de Veteranendag verschenen is: verscheidene veteranen hebben de traumatische ervaringen zover weggestopt dat ze er, ook na zestig jaar, helemaal niet over willen praten. Ze waren zo verschrikkelijk dat men ze het liefst helemaal zou vergeten. Maar zo werkt de menselijke geest niet. Vroeg of laat, als je de balans van je leven op gaat maken, komt ook wat je weg hebt proberen te stoppen weer boven. Dit maakt een platform waarop je lotgenoten kunt ontmoeten belangrijk. Praten tegen een luisterend en begrijpend oor kan het begin van een verlossende verwerking zijn.

Voorzitter van Veteranen West Maas en Waal, Ben van Teeffelen, vroeg zich hardop af: "Wat willen we met zijn allen?" Streekmuseum Tweestromenland heeft na de verbouwing een prachtige ontvangstruimte die men graag beschikbaar wil stellen voor regelmatige bijeenkomsten van de veteranen. Maar is hiervoor voldoende belangstelling, vraagt Van Teeffelen zich af. Een sleutelvraag waarvoor misschien wel nooit een iedereen passend antwoord mogelijk is.

Maar voorkomen moet worden dat veteranen elkaar nergens meer kunnen ontmoeten. Daarvoor hebben ze teveel voor het land betekend en daarvoor is de last de die sommigen nog steeds meedragen te zwaar. Dat is de waarde van veteranendag en wellicht ook een paar keer per jaar een veteranencafé in het Streekmuseum.