MaasWaalWeb - Webkrant voor Maas en Waal

Het Appelternse Literatuurfestival is een geweldig succes geworden. Vincent Bijlo had even wat moeite om het mooie dorpje aan de Maas te vinden, maar wie heeft nu geen problemen om met zijn TomTom de kortste weg te vinden. Volgende keer toch maar weer vertrouwen op je Ottomaanse herder.

Vincent Bijlo beantwoordt vragen van de bezoekers.
"Is er ook een Playboy voor blinden? Eh...." Het publiek kan er om lachen en Vincent en Mariska gelukkig ook.

Het thema van de Boekenweek is dit jaar dieren in de literatuur en wie schetst onze verbazing: nog nooit zagen we zoveel dierenboeken uitkomen als in de winter van 2009. Vincent heeft in zijn nieuwste boek door de ogen van een blindengeleidehond naar onze maatschappij gekeken en dat werkt wonderbarend verhelderend. In zaken uiteenlopend van het gemeentelijke hondenpoepbeleid tot de ethische positie van de Ottomaanse geleidehonden van blinde imans: de hond van Vincent heeft er problemen mee die wel wat lijken op de problemen die wij, hedendaagse Hollanders hebben met ethische waarden. Maar even handig als wij uiteindelijk kans zien om te leven met deze problemen vindt de Ottomaanse herder een oplossing in een opportunistische interpretatie die hem telkens weer helpt zijn baan en status te redden.

Nog leerzamer wordt het als Vincent na de pauze de vragen uit het publiek beantwoordt. "Is er voor blinden ook een Playboy in Braille?" en "Hebt u uw vrouw zelf uitgezocht of heeft iemand anders dat voor u gedaan?" Dat zijn tenminste vragen die we zelf ook altijd al hadden over blinden. Hééél leerzaam hoe de beroemde schrijver deze en soortgelijke vragen eerlijk en open beantwoordt. Het lijkt wel alsof hij iets van zijn Ottomaanse herder geleerd heeft. Dezelfde, verbaasde kijk op onze gecompliceerde samenleving en dezelfde onderkoelde, droge humor.

Mariska: de partner van Vincent. Wie haar ook uitgezocht heeft: de keuze getuigt van een goede smaak.

Toch is er, wat ons betreft, nog nog wel een vraag onbeantwoord gebleven. Wat vindt de Ottomaanse herder van het hondenleven van de hedendaagse schrijver? Avond aan avond naar een godvergeten gat in een uithoek van het land waar zelfs een TomTom nog geen raad mee weet om daar op last van een geldzuchtige uitgever voor de trouwe, enthousiaste bewonderaars geworpen te worden om boekjes te signeren en vriendelijk te blijven? Grrrr...
Waar is de tijd gebleven dat een schrijver thuis op een koude zolderkamertje zat te vernikkelen van de kou en alleen maar lastig gevallen werd door een norse hospita die zanikte over de huurachterstand. De goede oude tijd dat je nog gewoon miskend werd en de roem en het geld voor de uitgever pas kwamen nadat je dood was.

Het hondenleven van de hedendaagse schrijver: op last van
een geldzuchtige uitgever boeken signeren in dorpjes
die zelfs TomTom niet weet te vinden.
Waar is de tijd gebleven dat een schrijver nog gewoon miskend op
zijn zolderkamertje zat te vernikkelen van de kou?

Een tweede punt is dat we hebben moet vaststellen dat de Engelse ziekte nu zelfs al tot aan de Maaskant doorgedrongen is. We bedoelen: waarom moet onzin versjes nu plotseling "light verse" heten? Zei Shakespeare al niet: "Zou een een plezierversje niet even veel plezier geven als het geen plezierversje genoemd werd?"

Verder geen kwaad woord over Jan-Jaap Sorber, na Ben van Oijen misschien wel de beroemdste dichter van Appeltern. Sinds mijn eerste Sinterklaasgedichtje is het tussen mij en de poëzie nooit meer goed gekomen. Maar Jan-Jaap heeft dit gisteravond genezen.

De dichter zonder Weltschmerz
Jan-Jaap Sorber met zijn "light-verse."
Waarom niet gewoon een "pleziervers?" Begrepen we meteen waarom Jan-Jaap zo vrolijk is.

Nog nooit heb ik een dichter gezien die met zoveel plezier met taal speelt. Dichten moet leuk zijn en dat ik het niet kan is een probleem waarmee ik zal moeten leren leven. Maar dat kan ik na gisteravond. Ik heb Jan-Jaap gevraagd mijn iPod vol te praten omdat ik niet meer zonder zijn vrolijkheid door het leven wil.

De avond werd met mooie luisterliedjes muzikaal aan elkaar gespeeld door Simpel Hout. Bert en Joep speelden viool en gitaar en zongen mooie liedjes met verantwoorde teksten. Zoals het hoort op een literair festival.

Het wat een mooie avond. Het stemmige protestantse kerkje zat tot de de nok vol met "tout" literair Maas en Waal en men kon tevreden zijn. Alles klopte ook. Van de literaire herder, via onzingedichtjes tot de literair verantwoorde liedteksten. Er werd koffie en thee gedronken en na afloop mocht men van de dominee nog even blijven plakken voor een wijntje of pilsje. Bibliotheek Rivierengebied, The Readshop en Kunstpodium Maaskant kunnen terugkijken op een perfect georganiseerde, geslaagde avond.

Vincent Bijlo. De auteur die de verstandige,
beschouwende Ottomaanse herder schiep.

Dat met "TomTom niet te vinden" zit ons trouwens nog steeds niet lekker. Zoals ook niet de wat hatelijke overkomende opmerking dat Appeltern wereld- beroemd is door de Tuinen van Appeltern.

Mijnheer de schrijver kan het plaatsje zelfs met een TomTom niet vinden terwijl "De Tuinen" met gemak door honderdduizen- den laaggeletterde landgenoten gevonden werd toen de Tom- Tom nog uitgevonden moest worden. Dat steekt.

Perkins de Ottomaanse gaf het eerlijk toe dat, toen hij op een avond de pest in had, een fout maakte door er met de teef van de voorzitter vandoor te gaan.
Dan kun jij toch eerlijk toegeven dat je de pest in had omdat je niet met een TomTom overweg kunt en erken dat je een fout maakte door dit af te reageren op dit mooie, vredige Maasdorpje.

Met de Tuinen is trouwens ook niets mis. Dat zou pas zo zijn als het de Appleturn Gardens waren.

Ook nieuwsgierig naar de Ottomaanse herder? Het boek "De Ottomaanse herder" van Vincent Bijlo is te koop bij de boekhandel in de buurt of op internet. Het boek is ook verkrijgbaar als luister- en brailleboek

Uitgeverij De Arbeiderspers, Euro 15,95

Op zaterdag 4 april treedt schrijver en cabaretier Vincent Bijlo op in Druten. Meer informatie volgt nog.